おめでとうございます！ (Hartelijk gefeliciteerd)

Een paar dagen geleden had ik een verjaardagsfeestje. Ik had een envelopje gemaakt in de stijl van de hoofdpersoon Korosensei van z'n favoriete manga (Japans stripverhaal) Ansatsu Kyoushitsu.

Even ter referentie, zo ziet hij eruit:

En dit heb ik ervan gemaakt, een klein envelopje waar geld in kan:

De tekst heb ik gestempeld met de stempelset hiragana die ik in een Japanse dierentuin had gekocht. Dus nu kan ik ook Japanse teksten stempelen. Geen zorgen hoor, hij kon het lezen ;-)

Tot de volgende keer! 

Happy Anniversary

Met deze kaart wil ik meedoen aan uitdaging 214 van Cards en Scrap Challengeblog. De uitdaging is om een kaart de maken met de afmetingen 20x10cm. Dit is 'm geworden:

Het label zit in een pocket, die kan er ook uit:

Het was niet een hele moeilijke uitdaging deze keer, maar toch anders dan anders, want normaal maak ik niet echt kaarten van zo'n formaat. Leuk om weer eens mee te doen aan een challenge!

Tot de volgende keer!

Bonjour!

Weer terug in Nederland, tijd om mijn blog weer te vullen met kaartjes en andere creaties! Dit kaartje had ik al een tijdje liggen. Schattig, dat vosje van Eline! (Marianne Design)

Leuk dat je weer op m'n blog kwam kijken!

Verblijf in Japan (7)

Het programma van school is officieel voorbij! Dinsdag was de afscheidsceremonie en ontvingen we ons certificaat als bewijs van deelname aan het programma aan de school,  西日本国際教育学院. Het wachten is nu tot Leiden onze toets heeft nagekeken. Spannend!

Één van onze docenten had voor dinsdag een mooi filmpje gemaakt met heel veel foto's van de afgelopen maanden, dat waren mooie herinneringen. De laatste paar weken was het programma al wat anders dan normaal. Na de grote toets op de 6e en nog een tentamen conversatie op de 9e, was het normale programma met college's al ongeveer afgelopen. Een paar dagen daarna werden we eropuit gestuurd, om precies te zijn naar het station van Oohashi, waar we Japanners moesten interviewen. Van tevoren hadden we in groepjes een onderwerp bedacht en vragen in elkaar geflanst en op die dag verzamelden we alle gegevens. Wij wilden weten hoe vaak Japanners uit eten gaan en hoeveel ze van Westers eten houden. Het bleek dat ze toch wel veel uit eten gaan, verrassend vaak alleen, dat Japanse vrouwen vaak voor spaghetti kiezen als lekkerste Westerse eten en mannen eerder voor steak, maar dat de grote meerderheid de Japanse keuken toch echt lekkerder vindt dan de Westerse. De beste reactie die ik kreeg van een vrouw op de vraag waarom ze Japans eten lekkerder vond dan Westers was een verbaasd: omdat ik Japans ben (met een hoofd van: why do you even ask ;P) Best interessant, dat onderzoek. We moesten het aan de andere groepjes presenteren, en opeens leken bijna alle docenten van de school geïnteresseerd te zijn, dus er zaten die dag bijna evenveel studenten als docenten te luisteren.

 We kregen nog een paar keer les in keigo, dus alle Japanse beleefde zegswijzen en vervoegingen zijn weer opgefrist en we leerden ook grappige weetjes zoals wie waar in de lift staat en waar de belangrijkste mensen zitten in een vergaderzaal.

De docenten namen ons mee naar een paar leuke uitstapjes en we kwamen erachter dat onze docenten echt hele aardige mensen zijn! De 11e gingen we naar de Asahi bierfabriek, het beste biermerk van Japan, waar verschillende soorten bier geproefd konden worden. Ook kregen we een rondleiding door de fabriek. Daarnaast hebben we ook nog het Bousai Center bezocht, waar je van alles over rampen kon leren, brand, aardbevingen, een overstroming of hele hoge windkrachten. We mochten een vuurtje blussen, dat helaas nep was, maar toch een leuke ervaring omdat je eerst heel hard 火事だ! (vuur!) moest roepen en vervolgens zo snel mogelijk naar de brandblussers liep. We mochten aan een tafel zitten bij een aardbeving van 7, we kregen een harde windkracht op ons af waar je haar lekker van in de war ging zitten en moesten zo snel mogelijk ontsnappen uit een rokerige donkere ruimte waar zogenaamd vuur was. Leuke ervaringen, docenten: bedankt! De Izakaya met all-you-can-drink en een paar Japanse en wat minder Japanse gerechtjes erbij geserveerd was een mooie afsluiting, met 38 Nederlanders en 5 Japanners, waar onze docenten ook gezellig mee naartoe gingen.

We kwamen erachter dat onze docent Kakashi van z'n voornaam heet, dat hij bij de Japanse tv heeft gewerkt, bij NHK, en dat hij het heel jammer vond dat we weggingen. Hij gaf ons leuke dingetjes van de NHK en een mooie kaart met de berg Fuji, en tijdens de laatste les kreeg hij bijna tranen in z'n ogen. Hoewel we hem niet altijd konden volgen en hij ons vaak iets te snel verbeterde als we dingen beantwoorden of voorlazen tijdens te les, heb ik toch heel veel geleerd. Ook van Kai-sensei heb ik veel geleerd. Ze was denk ik de meest enthousiaste docente die ik heb meegemaakt. Ze was heel vrolijk en deed altijd goed haar best om ervoor te zorgen dat we haar konden volgen. M'n kanji-kennis en spreekvaardigheid zijn een stuk verbeterd en ik ga binnenkort met heel veel ervaringen rijker naar huis. Ze waren ook blij met m'n omiyage, de Wilhelmina pepermuntjes. Kai-sensei kreeg namelijk dinsdag eerst een dropje voorgeschoteld, die ze vervolgens een halfuur lang in haar mond heeft gehad maar uiteindelijk toch uitspuugde omdat ze het zo vies vond. (op deze foto heeft ze het dropje nog) Dus ik kon daarna gerust zeggen: dit zijn wel lekkere snoepjes hoor. ;)

Nog maar anderhalf week en dan ga ik weer op naar Nederland! De tijd gaat zo snel, het is hier zo gezellig en er zijn zoveel leuke dingen te doen. Maar ik mis Nederland wel hoor. De laatste dagen beginnen er al mensen weg te gaan, op doorreis of al bijna naar huis; langzaamaan wordt het leger. Tijd om de laatste dingen te bezoeken, de lekkerste gerechten nog een keer te eten en de laatste souvenirs in te slaan en niet te vergeten: lekker relaxen. Dit was denk ik m'n laatste blogpost in Japan. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om m'n berichten te lezen, en ik vind het vooral ook leuk om later m'n belevenissen terug te lezen. Zoveel mooie herinneringen in zo'n korte tijd.

Nederland, tot gauw! :) Trouwens, gaat lekker met dat WK :)

Mijn verblijf in Japan (6)

Hallo allemaal!

Ik heb het de laatste tijd zo druk met leuke dingen doen dat ik er bijna niet aan toe kom om een bericht te schrijven. Inmiddels alweer een tijdje terug paste ik voor het eerst een echte kimono aan en deed ik een theeceremonie. Daarna bezocht ik m'n eerste schrijn (een jinja). Met school gingen we naar een soort gemeentelijke instantie van Fukuoka,waar we allemaal praatjes in keigo aanhoorden in een mooie vergaderzaal. Tina hield een mooie speech namens de studenten uit Leiden. Twee dagen later was het tijd voor m'n allereerste honkbalwedstrijd ooit. Ik wist al dat honkbal (yakyuuu) de grootste sport is in Japan, maar had er nog niet bewust over nagedacht om ook eens naar een wedstrijd te gaan. Maar onze docenten waren heel aardig om ons gratis tickets te geven als we wilden, voor de wedstrijd Fukuoka Softbank Hawks tegen het team uit Hiroshima. Het was een hele gave ervaring. We hadden, zo beseften we achteraf, hele goeie plaatsen. De sfeer was heel fijn, mensen waren enthousiast de spelers aan het aanmoedigen en het was vooral fijn dat je precies kon zien wat er gebeurde op het veld, ook te volgen op de grote schermen. Na de game bemachtigde ik nog even het shirt van de beste Japanse speler van de game en gingen we weer naar huis, een mooie ervaring rijker. Na een paar dagen school, wat potjes Mahjong en Magic the Gathering, was het weekend aangebroken, en dat weekend stond in het teken van Nagasaki! Met een groep reisden we af naar de stad waar 10 van onze studiegenootjes momenteel studeren. Het was een geslaagd weekend,waarin ik één van de mooiste nachtuizichten ter wereld zag, Dejima heb bekeken, voor het eerst naar een onsen (hotspring) ben geweest, afgesloten met nog wat shoppen en een stop bij een arcade hal waar je allerlei leuke spellen kon spelen. De zaterdag heb ik meer gelopen dan ik hier op een dag heb gelopen denk ik. Ik was toch wel blij toen ik weer lekker thuis was in Fukuoka, moe en voldaan.
Afgelopen zaterdag zaten we lekker in een parkje in de schaduw, die dag was het 31 graden en de zon brandde flink. Zondag bezocht ik een kerk in Tenjin, en die middag gingen we voor de tweede keer naar een honkbalwedstrijd. De docenten hadden weer tickets gegeven (zo aardig!), en deze keer tegen niemand minder dan Tokyo. Het spel was heel spannend en duurde deze keer wel 5 uur! uiteindelijk eindigde het in een gelijkspel, dus geen vuurwerk deze keer, maar het was weer genieten! 's Avonds gingen we nog eventjes batten, om zelf ook nog even te kunnen slaan en toen hielden we het weer voor gezien.
Het is alweer juni. We moesten voor 1 juni aangeven in welk cluster we willen volgend jaar, dus het was tijd om knopen door te hakken. Ik heb me ingeschreven voor het Linguistics cluster, hopen dat het lukt, want de plaatsen zijn vrij beperkt. Ik heb ook maar gelijk besloten welke minor ik wil gaan doen, en Taalwetenschap leek me met afstand het leukste (na heel vaak overwegen). Dus, hopen dat alles doorgaat en gecombineerd kan worden! :)

Mijn verblijf in Japan (5)

Tijd voor een nieuw berichtje. Buiten is het een beetje regenachtig, maar ik zit nu even lekker binnen op m'n kamer te genieten van mijn laatste vrije dagje hier. Omdat we vorige week deelnamen in de optocht van het Dontaku festival werden we beloond met een dagje geen school. Geen probleem :)

Ik realiseerde me dat de tijd eigenlijk heel snel gaat hier, ook doordat de docenten ons erop wezen dat 16 juni al de laatste lesdag is hier. Nog maar een maandje school dus. Af en toe komen er best grappige onderwerpen langs tijdens de lessen. Zo hoorden we maandag dat er in Japan wegen zijn die met dergelijke inkepingen gemaakt zijn zodat ze een melodie spelen als je er met de auto overheen rijdt, en de perfecte melodie bij 60 km/uur. De reden die volgens mij werd gegeven voor zulke wegen was dat mensen zich dan aan de snelheid houden en niet te hard rijden. Wij dachten daar iets anders over, want aan de melodie uit het getoonde Youtube-filmpje te horen waren het eerder van die melodieën die je best wel kunnen irriteren en ga je er juist heel hard van rijden. Maar goed, af en toe (best vaak) worden we er als Nederlanders weer even aan herinnerd dat we toch echt in Japan zijn en dat zulke dingen hier gewoon kunnen; Japan blijft me verbazen. Niet alle informatie die we hier krijgen voorgeschoteld is even geloofwaardig en correct. Zo behandelen we elke week een andere tekst uit ons tekstboek die we elke dag moeten shadowen (ja, dat komt neer op na praten, wat wel nuttig is, maar soms een beetje geestdodend) en de tekst van deze week gaat over classificeren. Over wat voor persoonlijkheden er zijn en hoe je mensen beoordeelt. Ze hebben in Japan iets met bloedgroepen, in Japan weet namelijk iedereen wat zijn bloedgroep is. De docenten waren een beetje verbaasd dat maar ongeveer 1/4e van onze klas wist wat zijn/haar bloedgroep was, ik hoor zelf ook bij de onwetenden. In de tekst wordt aan elke bloedgroep een set stereotyperende karaktereigenschappen toegeschreven en Japanners vinden dat nog vrij betrouwbaar ook. Volgens het boek kennen ze hier echter de types A, B, O en AB in plaats van A, B, 0, AB, en dat shadowen we dus ook vrolijk, hoewel onze bioloog er niet zo goed tegen kan :p. Verder verkopen ze hier geen onzin hoor, maar meestal stuit je gewoon op dingen die in Japan de normaalste zaak van de wereld zijn. Bij een opdrachtje eerder moesten we invullen wat je niet moet doen als je ziek bent, waarbij de enige optie die nog over was "shampoo gebruiken", waarna wij dachten: hè? Maar men redeneert dan dat in het geval je ziek bent, het niet slim is om heet te douchen met shampoo omdat je daardoor eerder flauwvalt doordat je hoofd dan veel warmte krijgt, of iets dergelijks.

Afgezien van het bloedgroepenverhaal waar ik dus niet zo goed van op de hoogte ben, vind ik dit hoofdstuk over persoonlijkheden best interessant. We moesten ook een testje doen waar uitkwam wat voor beroep bij je zou passen, waardoor ik me weer bedacht dat volgend jaar alweer het laatste jaar van m'n bachelor wordt, met een scriptie die op me wacht om geschreven te worden en een minor die wacht om gekozen te worden, en niet te vergeten het cluster dat de richting bepaalt die ik op ga. Ik heb eigenlijk nog steeds niet echt een idee wat voor beroep ik later zou willen doen. Misschien moet ik me binnenkort maar even gaan oriënteren. Ideeën zijn welkom, ik ben wel benieuwd wat voor beroep mensen bij me vinden passen. Ondertussen zit ik hier nog een poosje, en dingen komen zoals ze komen. Het leven hier bevalt prima, ik leer in zo'n korte tijd meer kanji en woorden dan voorheen, en het fijne is dat je hier ook in een Japanse omgeving zit. Als je alleen op straat loopt hebben mensen eerder de neiging om je aan te spreken en zijn ze nieuwsgierig waar je vandaan komt en wat je hier doet. Ik voel me hier wel thuis, eigenlijk gelijk vanaf het begin al, maar ik denk niet dat ik hier m'n hele leven zou willen wonen. Nederland heeft toch ook wel wat, en zo bedenken we af en toe dingen die we weer willen doen of eten als we weer in Nederland terugkomen. Maar goed, genoeg gemijmer voor vandaag, tijd voor een kopje groene thee.. Trouwens, foto's en video's plaats ik niet hier maar op Facebook, want dat is handiger.

Groetjes!

Mijn verblijf in Japan (4)

De Golden Week is weer voorbij, helaas, en we moeten straks weer naar school. De Golden Week viel wat ongelukkig dit jaar, namelijk op zaterdag/zondag/maandag/dinsdag. Dit was voor heel Japan een feestweek. In onze omgeving, in Fukuoka, was er ook nog het Dontaku festival, dat was op zaterdag en zondag. 

Zaterdag kon je al goed merken dat het snipperdag-gehalte veel hoger lag dan normaal, onder andere omdat de metro een stuk voller zat. Ik ging die dag shoppen in Tenjin, wederom slenterend van het ene naar het andere winkelcentrum van etage 1 tot 7 en verder. Het was gezellig, ook al ben ik qua kleding niet echt geslaagd. Daarnaast konden we die dag ook al even sfeer proeven bij het Dontaku festival. Toen we aankwamen op Tenjin station zagen we aan de overkant van de straat wat podia, en we kwamen erachter dat op de dichtstbijzijnde binnen een paar minuten een optreden was van de plaatselijke Yosakoi groep. Dat was een goeie timing! Het was een heel energiek optreden, leuk om mee te maken! Na nog een beetje langs kraampjes lopen hielden we het zaterdag voor gezien in Tenjin, maar er was meer. Met onze school moesten we namelijk ook meedoen met het Dontaku festival, in de optocht. Omdat de docent ons op een gegeven moment elke dag vroeg of we mee wilden doen vanwege de massale opgave van onze klassen, besloten ze uiteindelijk maar dat we allemaal mee gingen doen, ondanks ons laaiend enthousiasme. Dus daar stonden we zondag, vanaf kwart over 4 aan het wachten in het reisenkouen (een of ander park), wachtend tot we mochten lopen. Op weg naar het park liepen we al langs de route met heel veel etenskraampjes, optochten van swirling teams, brassbands, dansgroepen; van alles en nog wat. Het was genieten, en er stonden heel veel Japanners langs de kant van de straat die ook stonden of zaten te kijken. Over een halfuurtje zouden wij daar lopen, dachten we. Maar we hadden het mis. We moesten wachten in het park tot iedereen pom poms had, z'n masker op had, op de goeie plek in de gaijin-massa stond met voorop een mascotte in de vorm van een roze Duracell-achtig konijn, gevolgd door een paar van onze klasgenoten die een prachtige kimono aanhadden, met in de achterhoede heel veel Nepalezen en misschien wat Vietnamezen en nog wat anderen, een nog een uur en een kwartier voor de moeite. Toen we dus rond half 6 gingen lopen zag de lucht er heel dreigend uit, maar gelukkig heb ik geen druppel gevoeld. Het optreden zelf was wel een beetje in het water gevallen, want de stereo speakers deden het niet, wat er op neer kwam dat we geen muziek hadden. We hadden van tevoren een paar keer een dansje ingestudeerd op een liedje dat we gedurende de optocht zouden moeten uitvoeren, maar het werd vooral een beetje zwaaien met pom poms, lachen naar Japanners: just smile and wave. Het was wel een leuke ervaring, maar toen we klaar waren was iedereen uitgeput van al het gelach en waren we blij dat we 's avonds weer thuis op de bank konden zitten. Foto's en video's van de afgelopen dagen volgen, I'll keep you posted!